Sjakoo's oom Wolter de Ruiter overleed op 3 mei 1976 te Wolvega. Zijn vrouw Gerda Lammers zette bijgaande advertentie in de krant.

Nog een pagina uit een liedjesschrift van Sjakoo's grootvader Meindert de Ruiter.

Bevrijdingsdag

Sjakoo heeft altijd enigszins een hekel gehad aan de 4-mei-viering. Als kleine jongen moest hij met zijn ouders mee naar de omgeving van Rams Woerthe om getuige te zijn van de stille tocht en de kranslegging bij het monument van Hildo Krop. Vaak stond hij met de neus tegen de spijlen van het hek bij de ingang van het Park. Na de 'last post' geblazen door Peter de Pille diende je 'lang' stil te zijn.
Bevrijdingsdag was trouwens ook zo'n onduidelijke grootheid.
Steenwijk werd overigens op 13 april 1945 bevrijd door Canadese troepen.
Bijgaande foto's komen uit de beeldbank van het NIOD.

Stoottroepen

Toen het zuidelijk deel van Nederland in 1944 was bevrijd van de Duitse bezetting, hebben vele Nederlanders zich aangemeld bij de nieuw te formeren stoottroepen compagnieën. Deze compagnieen werden ingedeeld bij het voor deze gelegenheid gevormde Commando-Brabant en Commando-Limburg. Later (medio juni 1945) zijn deze samengevoegd tot een regiment. Zij werden direct ingezet in de gebieden onder de grote rivieren, waar Duitse verkenningseenheden regelmatig probeerden te infiltreren in het bevrijde zuiden. Zonder enige vorm van training en met gebrekkige uitrusting, hebben deze "stoters van het eerste uur" zich maximaal ingezet om deze infiltraties te voorkomen, waarbij regelmatig gevechtscontact werd gemaakt met Duitsers. Als bewapening werden vaak buitgemaakte Duitse wapens gebruikt, in combinatie met vooroorlogs materiaal en wapens die tijdens de oorlog gedropt waren door de Britten. Omdat uniformen in de eerste periode ook niet voorradig waren, droegen de stoottroepen blauwe overalls met een oranje band op de linker arm. De Nederlandse helm uit 1934 was nog beschikbaar en behoorde aanvankelijk min of meer tot de standaard uitrusting. In de beginperiode van het regiment kenden de leidinggevenden geen rangen. Deze mensen waren leider geworden op basis van hun competenties tijdens de bezetting. Medio 1945 moest het regiment eraan geloven. Leidinggevenden moesten een meerdaags examen afleggen, waarna ze tot een passende rang werden bevorderd. Uiteindelijk hebben de Limburgse stoters ingebed in het Amerikaanse leger gediend, terwijl de Zeeuwse en Brabantse stoters de Duitsers bevochten in samenwerking met de Britten en Canadezen. Zij kregen daar het Engelse tenue, de Limburgers werden uitgerust met Amerikaanse uniformen. Allen waren te herkennen aan de naam 'Stoottroepen' op de schouder.

Sjakoo's vader, Gerard Peeters, trok als stoter met de Amerikanen mee Duitsland in. Uiteindelijk belandde hij in de Kornputkazerne te Steenwijk, om daar zijn toekomstige vrouw te ontmoeten.

Hierbij enkele foto's van de verwoestingen zoals die in Duitsland hebben plaatsgevonden. Vermoedelijk betreft het Wesel. Ook een foto van (waarschijnlijk) de kolonne der stoottroepen zelf.

Ook van deze zwaar beschadigde foto weet Sjakoo niet om welke mensen (De Ruiters?) het gaat.

Op de achterzijde van bijgaande foto staat vermeld: 'Foto J. Broekema, Atelier Nieweg, Steenwijk'.
Sjakoo heeft geen idee welke muziekensemble het hier betreft.

Steenwijk vanaf de toren gezien

Sjakoo volgde midden jaren zeventig colleges van H. Enno Endt over de 'Verzen' van Herman Gorter uit 1890. De werkgroep waaraan hij deelnam legde de basis voor de editie 1977 van de 'Verzen'.
Van deze groep maakte ook auteur in spe Kester Freriks deel uit. Hij debuteerde in 1979 met de mooie verhalenbundel 'Grand Hotel Lembang'.
Begin jaren tachtig maakt Freriks voor NRC Handelsblad een aantal reportages over de hoogste torens van ons land. Hij besteedde aandacht aan de Dom, de Martinitoren en tot zijn verbazing ook aan de St. Clemens te Steenwijk. Dertig jaar geleden, op 23 juli 1983 verschenen bijgaande observaties.